شب یکشنبه با اخباری که چهره مالکیت دیجیتال، جنگ کنسولها و آینده کریپتو را تعریف میکند. از حذف بیسابقه فیلمهای سونی تا نسبت پیشخرید حیرتانگیز GTA 6 و تحولات تاریخی در حکمرانی غیرمتمرکز؛ امشب با ما همراه باشید.
وقتی «خرید» یعنی «اجاره موقت»: سونی و فاجعه مالکیت دیجیتال صبح ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶. هزاران کاربر PlayStation Store ایمیلی از سونی دریافت کردند که محتوای آن شبیه یک شوخی بود—اما متأسفانه واقعیت داشت. سونی به کاربران
اعلام کرد که از اول سپتامبر ۲۰۲۶، دیگر نمیتوانند به ۵۵۱ فیلم و عنوان تلویزیونی که از PlayStation Store خریداری کردهاند دسترسی داشته باشند. دلیل؟ پایان قرارداد لایسنس با StudioCanal. فیلمهایی مثل Terminator
2: Judgment Day، Total Recall، Paddington، سری Bridget Jones، و دهها عنوان دیگر به سادگی از کتابخانه دیجیتال کاربران حذف خواهند شد. [IMAGE_PLACEHOLDER_1] حالا بیایید صادق باشیم: این اولین بار نیست که
چنین اتفاقی میافتد. اما این بار فراتر از یک یا دو عنوان است—این بار ۵۵۱ عنوان است. Eurogamer در گزارش خود نوشت که این یک یادآوری دردناک است که محتوای دیجیتال را مالک نیستید—فقط یک لایسنس دسترسی دارید
که هر لحظه میتواند لغو شود. واکنشها تند بود. IGN گزارش داد که برخی کاربران بیش از ۵۰۰ دلار برای این فیلمها پرداخته بودند، و حالا هیچ جبران خسارتی ارائه نمیشود. یک کاربر Reddit نوشت که من این فیلمها
را خریدم، نه اجاره کردم. اگر میخواستند اجاره باشد، باید قیمت اجارهای میگذاشتند. چرا این اتفاق میافتد؟ ریشه مشکل در کجاست Kotaku در تحلیل خود به ریشه مشکل پرداخت: صنعت محتوای دیجیتال بر اساس مدل لایسنسدهی
موقت کار میکند. وقتی شما یک فیلم از PlayStation Store یا iTunes میخرید، در واقع شما لایسنس دسترسی میخرید—نه مالکیت فایل. این لایسنس وابسته به قرارداد بین پلتفرم و توزیعکننده محتوا است. وقتی این قرارداد
تمام میشود—چه به دلیل اختلاف قیمت، چه تغییر استراتژی کسبوکار، یا صرفاً تصمیم یکجانبه—محتوا از پلتفرم حذف میشود. و چون کاربران مالک فایل نیستند، هیچ راه قانونی برای نگهداری آن ندارند. [IMAGE_PLACEHOLDER_2]
ادامه مطلب در سایت