اجازه بدید این مقاله رو رسمی شروع نکنیم. بیاید برگردیم به سال ۱۳۸۴. زمانی که بزرگترین دغدغهمون این بود که "پنجشنبه بعد از مدرسه بریم گیمنت". یادتونه؟ اون زیرزمینهای تاریک که بوی عرق، چیپس و هیجان میداد. اون موسهای توپی که وسط مچ باید درش میآوردیم و فوتش میکردیم. اونجا بود که برای اولین بار صدای "پینگ" (Ping) تفنگ M1 Garand رو شنیدیم و عاشق شدیم. سری Call of Duty فقط یک بازی نیست؛ دفتر خاطرات نسل ماست. از روزهایی که با دایلآپ (Dial-up) و پینگ ۴۰۰ سعی میکردیم توی سرورهای Xfire بازی کنیم، تا الان که توی وارزون با اسکینهای نیکی میناژ (!) روبرو میشیم. امروز توی تکینگیم نمیخوایم ویکیبडिیا باشیم. میخوایم بشینیم دور هم و مثل دوتا رفیق قدیمی، دفتر تاریخ کالاف دیوتی رو ورق بزنیم. از شاهکارهای اینفینیتی وارد تا خیانت جنرال شپرد. چایتون رو بریزید که این مقاله طولانیه.
فصل اول: وقتی مدال افتخار (Medal of Honor) پادشاه بود شاید باورش برای گیمرهای نسل جدید (Z) سخت باشه، ولی یه زمانی بود که اصلا کالافی وجود نداشت. اون موقع همه چیز دست EA بود و بازی Medal of Honor . اما
یه تعدادی از سازندههای همون بازی که دیدن EA داره زیادی بهشون زور میگه، قهر کردن و یه استودیوی کوچیک زدن به اسم Infinity Ward . اونا یه هدف داشتن: "یه بازی بسازیم که گیمر حس کنه واقعا وسط جنگه، نه اینکه
رمبو باشه". و اینطوری بود که سال ۲۰۰۳، اولین Call of Duty متولد شد. Call of Duty 1: شوکِ سینمایی اولین باری که بازی رو اجرا کردیم، فکمون افتاد. تا قبل از اون عادت داشتیم یه تنه بریم جلو و همه رو بکشیم.
اما توی کالاف ۱، همتیمیهات کنارت میمردن، فریاد میزدن و سنگر میگرفتن. اون مرحله استالینگراد رو یادتونه؟ که خشاب بهت نمیدادن و فقط ۵ تا تیر میدادن؟ اونجا فهمیدیم این بازی با بقیه فرق داره. فصل دوم:
افسانهای به نام Call of Duty 2 اگه شما یه گیمر ایرانی باشید و اسم مپ Toujane (توجان) تنتون رو نلرزونه، باید بگم نصف عمرتون بر فناست! سال ۲۰۰۵ بود. کالاف دیوتی ۲ اومد و شد "پادشاه مطلق گیمنتهای ایران".
خاطرات گیمنت: یادش بخیر صدای داد و بیدادها: "کی اسنایپ برداشت؟ مگه نگفتیم رایفل اونلی (Rifle Only)؟"، "کمپر سگ توی خونه وسطیه!"، "اقا این کیه اسموک انداخت؟ لگ شدیم!". کالاف ۲ اولین جایی بود که سیستم "Health"
خطی حذف شد. دیگه لازم نبود دنبال جعبه کمکهای اولیه بگردید؛ فقط کافی بود چند ثانیه سنگر بگیرید تا خونتون پر بشه (همون سیستم مربای توتفرنگی روی صفحه!). این بازی اونقدر کامل بود که هنوزم که هنوزه سرورهای
آنلاینش توی ایران فعاله. فصل سوم: انقلاب مدرن (Modern Warfare 1) سال ۲۰۰۷ رسید. همه منتظر بودن دوباره برگردیم جنگ جهانی دوم و نازی بکشیم. اما اینفینیتی وارد گفت: "نه داداش، بسه دیگه". اونا ریسک بزرگی کردن
ادامه مطلب در سایت